Τα πειράματα πραγματοποιήθηκαν σε καρκινικά κύτταρα του πνεύμονα, του παχέος εντέρου και του τραχήλου της μήτρας
Διεθνείς επιστημονικές ομάδες φέρνουν στο φως νέα ευρήματα που ενδέχεται να συμβάλουν στην αναθεώρηση των θεραπευτικών προσεγγίσεων κατά του καρκίνου, αλλά και στην αποτελεσματικότερη πρόληψη των υποτροπών.
Ερευνητές του Trinity College Dublin εντόπισαν τον μηχανισμό μέσω του οποίου ορισμένα καρκινικά κύτταρα καταφέρνουν να επιβιώνουν μετά τη χημειοθεραπεία, ενώ επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης διαπίστωσαν άμεση συσχέτιση ανάμεσα στις καθημερινές συνήθειες και στον κίνδυνο θανάτου από καρκίνο.
Τα «κύτταρα ζόμπι» που επιτρέπουν στους όγκους να επιστρέφουν
Η υποτροπή, δηλαδή η επανεμφάνιση της νόσου έπειτα από μια θεραπεία που αρχικά φαίνεται επιτυχημένη, εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της σύγχρονης ογκολογίας.
Νέα μελέτη Ιρλανδών επιστημόνων, η οποία δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Science Advances, αποκαλύπτει έναν από τους μηχανισμούς που επιτρέπουν στα καρκινικά κύτταρα να προσαρμόζονται και να επιβιώνουν ακόμη και μετά την εφαρμογή επιθετικών θεραπειών.
Τα πειράματα πραγματοποιήθηκαν σε καρκινικά κύτταρα του πνεύμονα, του παχέος εντέρου και του τραχήλου της μήτρας και έδειξαν ότι η χημειοθεραπεία δεν καταφέρνει να εξαλείψει το σύνολο των καρκινικών κυττάρων. Αντίθετα, περίπου το 60% αυτών εισέρχεται σε μια ιδιαίτερη βιολογική κατάσταση, γνωστή ως κυτταρική γήρανση.
Σε αυτή τη φάση, τα κύτταρα παύουν να πολλαπλασιάζονται, χωρίς όμως να οδηγούνται στον θάνατο, ενώ αποκτούν σημαντικά μεγαλύτερο μέγεθος.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα συγκεκριμένα κύτταρα, τα οποία αποκαλούνται και «κύτταρα ζόμπι», καταφέρνουν να παραμένουν ζωντανά χάρη στις πρωτεΐνες της οικογένειας IAP.
Οι πρωτεΐνες αυτές αναστέλλουν τους φυσικούς μηχανισμούς απόπτωσης, δηλαδή της προγραμματισμένης αυτοκαταστροφής των κυττάρων.
Με τον τρόπο αυτό λειτουργούν ως προστατευτική ασπίδα για τα κατεστραμμένα καρκινικά κύτταρα, επιτρέποντάς τους να επιβιώνουν και ενδεχομένως να δημιουργούν τις προϋποθέσεις για την επανεμφάνιση του όγκου.
Η θεραπευτική προσέγγιση του «διπλού χτυπήματος»
Με βάση τα νέα δεδομένα, οι επιστήμονες προτείνουν μια διαφορετική θεραπευτική στρατηγική, την οποία περιγράφουν ως προσέγγιση «διπλού χτυπήματος».
Η μέθοδος βασίζεται στον συνδυασμό της συμβατικής χημειοθεραπείας με τη στοχευμένη αναστολή των πρωτεϊνών IAP.
Η διαδικασία περιλαμβάνει δύο διαδοχικά στάδια. Αρχικά, χορηγείται η καθιερωμένη χημειοθεραπεία, με στόχο να προκαλέσει βλάβες στο DNA των καρκινικών κυττάρων. Στη συνέχεια, έπειτα από διάστημα πέντε έως επτά ημερών, ακολουθεί η χορήγηση φαρμάκων που αναστέλλουν τη δράση των πρωτεϊνών IAP, αποδυναμώνοντας έτσι τον μηχανισμό που επιτρέπει στα γηρασμένα κύτταρα να επιβιώνουν.
Στις εργαστηριακές δοκιμές, ο συνδυασμός των δύο παρεμβάσεων οδήγησε στην καταστροφή των καρκινικών κυττάρων που είχαν επιβιώσει από την αρχική θεραπεία, χωρίς ουσιαστική βλάβη στους υγιείς ιστούς.
Παρά τα ενθαρρυντικά αποτελέσματα, οι ερευνητές επισημαίνουν ότι η αποτελεσματικότητα της συγκεκριμένης μεθόδου έχει αποδειχθεί μέχρι στιγμής αποκλειστικά σε εργαστηριακό περιβάλλον. Για να διαπιστωθεί εάν μπορεί να εφαρμοστεί με ασφάλεια και αποτελεσματικότητα στον άνθρωπο, απαιτούνται περαιτέρω μακροχρόνιες μελέτες σε ζώα, καθώς και κλινικές δοκιμές.
Πώς η καθιστική ζωή συνδέεται με τον κίνδυνο θανάτου από καρκίνο
Την ίδια στιγμή, η επιστημονική έρευνα στρέφεται και στον ρόλο που διαδραματίζουν οι καθημερινές συνήθειες στην υγεία και στην εξέλιξη σοβαρών ασθενειών.
Μεγάλης κλίμακας μελέτη του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης, η οποία βασίστηκε σε στοιχεία περισσότερων από 91.000 ανθρώπων και είχε διάρκεια 12 ετών, ανέδειξε τους κινδύνους που συνδέονται με την παρατεταμένη καθιστική συμπεριφορά.
Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της έρευνας, ιδιαίτερη σημασία έχει η συνεχόμενη παραμονή σε καθιστή θέση για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των 30 λεπτών.
Οι επιστήμονες εντόπισαν συγκεκριμένες συσχετίσεις ανάμεσα στη διάρκεια της ακινησίας, τη σωματική δραστηριότητα και τον κίνδυνο θανάτου από καρκίνο.
Ειδικότερα, κάθε επιπλέον ώρα συνεχόμενης καθιστικής ζωής συνδέεται με αύξηση κατά 10% του κινδύνου θανάτου από καρκίνο.
Αντίθετα, η πραγματοποίηση τακτικών διαλειμμάτων από την καθιστική δραστηριότητα συσχετίστηκε με μείωση του συγκεκριμένου κινδύνου κατά 19%.
Ακόμη πιο σημαντική εμφανίζεται η συμβολή της σωματικής άσκησης.
Η αντικατάσταση μίας ώρας καθιστικής ζωής με ελαφριά σωματική δραστηριότητα συνδέθηκε με περιορισμό του κινδύνου θανάτου κατά 12%, ενώ μόλις πέντε λεπτά έντονης άσκησης συσχετίστηκαν με μείωση κατά 22%.
Τα ευρήματα αναδεικνύουν τη σημασία της κίνησης σε όλη τη διάρκεια της ημέρας, ακόμη και όταν πρόκειται για σύντομα διαλείμματα ή μικρής διάρκειας περιόδους άσκησης.
Παράλληλα, υπογραμμίζουν ότι η αποφυγή της παρατεταμένης ακινησίας αποτελεί μια σημαντική παράμετρο για τη μακροπρόθεσμη προστασία της υγείας.
www.bankingnews.gr
Ερευνητές του Trinity College Dublin εντόπισαν τον μηχανισμό μέσω του οποίου ορισμένα καρκινικά κύτταρα καταφέρνουν να επιβιώνουν μετά τη χημειοθεραπεία, ενώ επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης διαπίστωσαν άμεση συσχέτιση ανάμεσα στις καθημερινές συνήθειες και στον κίνδυνο θανάτου από καρκίνο.
Τα «κύτταρα ζόμπι» που επιτρέπουν στους όγκους να επιστρέφουν
Η υποτροπή, δηλαδή η επανεμφάνιση της νόσου έπειτα από μια θεραπεία που αρχικά φαίνεται επιτυχημένη, εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της σύγχρονης ογκολογίας.
Νέα μελέτη Ιρλανδών επιστημόνων, η οποία δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Science Advances, αποκαλύπτει έναν από τους μηχανισμούς που επιτρέπουν στα καρκινικά κύτταρα να προσαρμόζονται και να επιβιώνουν ακόμη και μετά την εφαρμογή επιθετικών θεραπειών.
Τα πειράματα πραγματοποιήθηκαν σε καρκινικά κύτταρα του πνεύμονα, του παχέος εντέρου και του τραχήλου της μήτρας και έδειξαν ότι η χημειοθεραπεία δεν καταφέρνει να εξαλείψει το σύνολο των καρκινικών κυττάρων. Αντίθετα, περίπου το 60% αυτών εισέρχεται σε μια ιδιαίτερη βιολογική κατάσταση, γνωστή ως κυτταρική γήρανση.
Σε αυτή τη φάση, τα κύτταρα παύουν να πολλαπλασιάζονται, χωρίς όμως να οδηγούνται στον θάνατο, ενώ αποκτούν σημαντικά μεγαλύτερο μέγεθος.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα συγκεκριμένα κύτταρα, τα οποία αποκαλούνται και «κύτταρα ζόμπι», καταφέρνουν να παραμένουν ζωντανά χάρη στις πρωτεΐνες της οικογένειας IAP.
Οι πρωτεΐνες αυτές αναστέλλουν τους φυσικούς μηχανισμούς απόπτωσης, δηλαδή της προγραμματισμένης αυτοκαταστροφής των κυττάρων.
Με τον τρόπο αυτό λειτουργούν ως προστατευτική ασπίδα για τα κατεστραμμένα καρκινικά κύτταρα, επιτρέποντάς τους να επιβιώνουν και ενδεχομένως να δημιουργούν τις προϋποθέσεις για την επανεμφάνιση του όγκου.
Η θεραπευτική προσέγγιση του «διπλού χτυπήματος»
Με βάση τα νέα δεδομένα, οι επιστήμονες προτείνουν μια διαφορετική θεραπευτική στρατηγική, την οποία περιγράφουν ως προσέγγιση «διπλού χτυπήματος».
Η μέθοδος βασίζεται στον συνδυασμό της συμβατικής χημειοθεραπείας με τη στοχευμένη αναστολή των πρωτεϊνών IAP.
Η διαδικασία περιλαμβάνει δύο διαδοχικά στάδια. Αρχικά, χορηγείται η καθιερωμένη χημειοθεραπεία, με στόχο να προκαλέσει βλάβες στο DNA των καρκινικών κυττάρων. Στη συνέχεια, έπειτα από διάστημα πέντε έως επτά ημερών, ακολουθεί η χορήγηση φαρμάκων που αναστέλλουν τη δράση των πρωτεϊνών IAP, αποδυναμώνοντας έτσι τον μηχανισμό που επιτρέπει στα γηρασμένα κύτταρα να επιβιώνουν.
Στις εργαστηριακές δοκιμές, ο συνδυασμός των δύο παρεμβάσεων οδήγησε στην καταστροφή των καρκινικών κυττάρων που είχαν επιβιώσει από την αρχική θεραπεία, χωρίς ουσιαστική βλάβη στους υγιείς ιστούς.
Παρά τα ενθαρρυντικά αποτελέσματα, οι ερευνητές επισημαίνουν ότι η αποτελεσματικότητα της συγκεκριμένης μεθόδου έχει αποδειχθεί μέχρι στιγμής αποκλειστικά σε εργαστηριακό περιβάλλον. Για να διαπιστωθεί εάν μπορεί να εφαρμοστεί με ασφάλεια και αποτελεσματικότητα στον άνθρωπο, απαιτούνται περαιτέρω μακροχρόνιες μελέτες σε ζώα, καθώς και κλινικές δοκιμές.
Πώς η καθιστική ζωή συνδέεται με τον κίνδυνο θανάτου από καρκίνο
Την ίδια στιγμή, η επιστημονική έρευνα στρέφεται και στον ρόλο που διαδραματίζουν οι καθημερινές συνήθειες στην υγεία και στην εξέλιξη σοβαρών ασθενειών.
Μεγάλης κλίμακας μελέτη του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης, η οποία βασίστηκε σε στοιχεία περισσότερων από 91.000 ανθρώπων και είχε διάρκεια 12 ετών, ανέδειξε τους κινδύνους που συνδέονται με την παρατεταμένη καθιστική συμπεριφορά.
Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της έρευνας, ιδιαίτερη σημασία έχει η συνεχόμενη παραμονή σε καθιστή θέση για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των 30 λεπτών.
Οι επιστήμονες εντόπισαν συγκεκριμένες συσχετίσεις ανάμεσα στη διάρκεια της ακινησίας, τη σωματική δραστηριότητα και τον κίνδυνο θανάτου από καρκίνο.
Ειδικότερα, κάθε επιπλέον ώρα συνεχόμενης καθιστικής ζωής συνδέεται με αύξηση κατά 10% του κινδύνου θανάτου από καρκίνο.
Αντίθετα, η πραγματοποίηση τακτικών διαλειμμάτων από την καθιστική δραστηριότητα συσχετίστηκε με μείωση του συγκεκριμένου κινδύνου κατά 19%.
Ακόμη πιο σημαντική εμφανίζεται η συμβολή της σωματικής άσκησης.
Η αντικατάσταση μίας ώρας καθιστικής ζωής με ελαφριά σωματική δραστηριότητα συνδέθηκε με περιορισμό του κινδύνου θανάτου κατά 12%, ενώ μόλις πέντε λεπτά έντονης άσκησης συσχετίστηκαν με μείωση κατά 22%.
Τα ευρήματα αναδεικνύουν τη σημασία της κίνησης σε όλη τη διάρκεια της ημέρας, ακόμη και όταν πρόκειται για σύντομα διαλείμματα ή μικρής διάρκειας περιόδους άσκησης.
Παράλληλα, υπογραμμίζουν ότι η αποφυγή της παρατεταμένης ακινησίας αποτελεί μια σημαντική παράμετρο για τη μακροπρόθεσμη προστασία της υγείας.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών